ที่เกาะอาดัง ผมโบกเรือสำรวจปะการังใต้น้ำได้ และรับรู้ในเวลาต่อมาว่า
นั่นเป็นเรือสำรวจปะการังใต้น้ำในโครงการของ "อ.อลัน กีเตอร์"
ในขณะนั้น อ.อลัน แกเป็นอาจารย์หมอหัวหน้าภาควิชาระบาดวิทยาของ มอ.
ด้วยความที่แกเคยมาเป็นหมอทหารอังกฤษที่มาช่วยปราบโจรสลัดตะรุเตา แกจึงหลงรักตะรุเตาเข้าเต็มเปา และตั้งโครงการสำรวจปะการังในช่วงปิดเทอม ด้วยเงินทุนของตัวอาจารย์เอง

      ผมใช้เวลาเกือบอาทิตย์กิน-อยู่กับทีมงานของ อ.อลัน ได้ท่องเที่ยวไปพร้อม ๆ กับเรียนรู้เรื่องราวระบบนิเวศน์
ในแนวปะการังใต้น้ำ และเรียนรู้เทคนิคต่าง ๆ ในการดำน้ำตื้นจาก ทีมงานของ อ.อลัน
      สิ่งหนึ่งนั้นค้างคาใจตลอดเวลาในตอนนั้นคือคำถามที่ว่า
"ทำไม ผืนทะเลของไทยต้องให้ฝรั่งมาช่วยรักษา คนไทยทำได้แค่เพียงทำลายธรรมชาติเท่านั้นหรือ??"
มันเป็นสิ่งที่ผลักดันให้ผมต้องทำอะไรสักอย่างที่มากกว่า "หางาน ซื้อรถ ซื้อบ้าน แต่งงานและมีลูกอีก 2 คน"

      หลังจาก 22 วันของทริป "โบกรถ ล่องใต้" นั้น ผมตั้งใจอย่างเต็มที่ว่า
"ผมจะเป็นไกด์ เพื่อบอกให้กับสมาชิกทัวร์ของผม "เรียนรู้ อยู่ร่วม"กับธรรมชาติอย่างกลมกลืน"

- ปัจจุบัน
      10 กว่าปีแล้วที่ อ.อลันได้ปลูกเมล็ดพันธ์ของคำว่า "เรียนรู้ อยู่ร่วม"กับธรรมชาติ ลงกลางใจผม
และเป็น 10 กว่าปีแล้วเช่นกัน ที่ผมรับไม้จากอ.อลัน และคอยหว่านเมล็ดพันธ์นี้ลงไปในใจของสมาชิกทัวร์ผมเสมอมา

      จากนี้และต่อไป ผมได้แต่หวังว่า เมล็ดพันธ์นี้ที่ผมปลูกลงไปทั้งในไกด์-สต๊าฟและสมาชิกทัวร์ของผมนั้นจะงอกเงยงดงาม
และไม้ที่ผมรับต่อมาจากอ.อลันนั้น จะถูกส่งต่อไป ....ต่อไป .... และต่อ ๆ ไป.....

ตะลอน